Chronić rzeki-projekt Rhesi

Foto ze strony: www.rhesi.org

W Austrii i w Szwajcarii zauważono, że warto chronić naturalne rzeki.  Poszerzanie i renaturalizacja koryt rzek stają się istotą polityki tych krajów. W tym przypadku chodzi o alpejski odcinek rzeki Ren. Oba kraje podpisały transgraniczne porozumienie zakładające przywrócenie naturalności koryta uregulowanego przed laty górnego Renu. Nie zapomniano przy tym o kompleksowej ochronie wód podziemnych oraz od-regulowaniu rzeki tam, gdzie jest to możliwe. Rozgałęzienie rzeki dotyczyć ma także aluwialnej roślinności w jej dolinie. Szczególny nacisk kładzie się na ewentualne pojawienie się nowych zbiorowisk łęgowych.

Łazęga po nadwiślańskiej sawannie

Nie trzeba wyjeżdżać tysiące kilometrów za granicę, aby ujrzeć piękno sawanny. Na obszary sawannowe rodem z dalekiej Afryki można bez trudu trafić na środkowym przywiślu. Porastają one tereny zalewowe wzdłuż obu brzegów Wisły, sukcesywnie zajmując ugory rolnicze, i resztki zdziczałych sadów po osadnikach olenderskich, jak i po opuszczonych siedliskach dawnych powodzian.

Droga na zalewiska Wisły, głogowo-tarninowe pod Płockiem.

Wiślane skarby dzikości-kępy i nadbrzeżne ramiona odnóg

Wisła to nie tylko główny nurt rzeczny, wspaniałe bystrza z kamienistym dnem, czy szeroko rozlana panorama leniwie płynących wód. O jej niezwykłości stanowią zarówno szerokie zakola, jak i meandry z warkoczykującymi rozlewiskami rozcinające rzekę na wiele ramion i odnóg. Czasem tak, jak kalka wyżłobionej maciupeńkimi żyłkami delty, lub ujścia wielkich rzek. A mimo to prawdziwy nurt wciąż zachowuje swój kręgosłup w swoim środkowym, albo dolnym odcinku, który podąża uparcie przed siebie.

Piaszczyste łachy na środkowej Wiśle.

Nowe Prawo Wodne -zamach na przyrodę polskich rzek!

Debiliada Szyszkozarazy trwa! Ten dramatyczny krzyk jest w moim mniemaniu w pełni  uzasadniony. Właśnie na Portalu Rządowego Procesu Legislacyjnego ogłoszono 327- stronicowy projekt nowej ustawy Prawo Wodne. A tam czytelnik wyczyta wręcz niewyobrażalne rzeczy, niweczące wieloletnie wysiłki przyrodników na rzecz ochrony polskiej przyrody. Ja nazywam to zamachem na polskie rzeki! Tutaj link do tego mordoru: http://legislacja.gov.pl/projekt/12284651/katalog/12349263#12349263

Na szlaku turystycznym Słowińskiego Parku Narodowego w rezerwacie ścisłym boru bażynowego... To nie żart!

Relacja z tegorocznych Światowych Dni Mokradeł na UW w Warszawie

Na zdjęciu osoby prowadzące stoiska informacyjne różnych organizacji pro-przyrodniczych. Foto. Tomasz Nakonieczny.

Tegoroczny Światowy Dzień Mokradeł odbył się  pod hasłem „Mokradła zmniejszają ryzyko katastrof”.

Z tej okazji na Wydziale Biologii Uniwersytetu Warszawskiego miała miejsce konferencja zorganizowana przez ten wydział oraz Centrum Ochrony Mokradeł, na której podsumowano miniony rok 2016 w zakresie ochrony i degradacji mokradeł w Polsce i na świecie.

Światowy Dzień Mokradeł w Warszawie

Wydział Biologii UW oraz stowarzyszenie Centrum Ochrony Mokradeł zapraszają na sesję referatowo-dyskusyjną w ramach XIV. Warszawskich Obchodów Światowego Dnia Mokradeł, pod hasłem: „Mokradła zmniejszają ryzyko katastrof”

5.02.2017 r. Wydział Biologii UW, ul I. Miecznikowa 1, Aula 9b

Wśród olbrzymich dębów napiwodzkich

Fragment rezerwatu przyrody: Dęby Napiwodzkie.

Otacza Cię Puszcza, wielkość matuzalemów, przy których Twoja postać niknie i nagle karleje. Czujesz, jak drzewa trzeszczą od nadmiaru prawieków, jęczą starością młodych wiosen i szumią tak donośnie, że nie wiesz, gdzie kończy się i zaczyna leśne echo. A może to duchy Galindów? Wszystko wokoło żyje, nawet cień nie sterczy w miejscu. Ktoś patrzy na Ciebie, ktoś Cię mija z zobojętnieniem, chociaż ten ktoś wie, że Ty sama nie wiesz, kim jesteś. Wiele ślepi kroczy tuż obok, ale Ty jesteś niewidoma, i nic nie widzisz.

W przystrumykowych olsach

Ols przy strumykach porasta większość nizinnych cieków i strumieni na Mazowszu płockim. Najcenniejsze ich fragmenty zasiedlają najbliższe brzegi, oraz strome, niedostępne dolinki z zabagnieniami i licznymi źródliskami. Tam także rosną najstarsze olsze, i piękne lite czarne lasy.

Ols nad rzeczką Brzeźnicą...

Między wiślaną wydmą, a wierzbowym lasem

Złociście nad Wisłą.

Cały ekosystem rzeki Wisły to kilkadziesiąt różnorodnych zbiorowisk roślinnych. Na Wiśle w okolicach Płocka odnotowano aż 13 takich przebogatych w gatunki roślin i zwierząt światów.  Wiele z nich związanych tylko i wyłącznie z rzeką, zarówno podczas wezbrań powodziowych, jak i w czasie letnich niżów..Ale to, co rzeczywiście nadaje charakteru nadwiślańskiej przyrodzie to lasy! 

Zwyrodnialstwo nad Bzurą...

Taki oto widok ujrzałem w dolnym odcinku rzeki Bzury pod Sochaczewem... Jedyne, co przychodzi mi na myśl w takich przypadkach, to zwyrodnialstwo i tępota. Ktokolwiek to zrobił jest potworem. Czy ludzie rodzą się już z płynną galaretą, zamiast mózgu? A może to z wiekiem stajemy się odmóżdżeni? 

Dzieło człowieka...

Wśród bluszczykowych maluszków

Bluszczyk kurdybanek.

Bluszczyk kurdybanek to jeden z moich ulubieńców. Porasta cieniste i dość żyzne podłoża w starych nadwiślańskich lasach łęgowych. W dogodnych warunkach rośnie całymi darniami na długoletnich rozkładających się kłodach topól w dywanie mchów. Poza tym jego sercowate liście kojarzą mi się z miłymi amorami  do płci pięknej i jakoś dobrze to na mnie działa ;)

Lipa drobnolistna w Tyliczy

Pomnikowa lipa z Tyliczy.

Miejscowość Tylicz leży w szerokim obniżeniu dolin rzek Muszynki i Mochnaczki ok 6 km na wschód od Krynicy-Zdroju. Jest także w części położony na obszarze Popradzkiego Parku Krajobrazowego, który obejmuje zdecydowaną część  liczącego 54 tyś ha powierzchni. Beskidu Sądeckiego.Chroni on jedne z najcenniejszych fragmentów dawnej Puszczy Karpackiej. Między innymi wspaniałe starodrzewia buczyny. Swoją drogą cały teren parku, już dawno powinien mieć status Parku Narodowego!

Puszcza Białowieska okiem przerażonego enta-wpis gościnny

Fragment rezerwatu ścisłego Białowieskiego Parku Narodowego.

Puszcza Białowieska jest unikatem nie tylko na skalę europejską, ale także na skalę światową. Jest bodaj jedynym tak dobrze zachowanym nizinnym lasem mieszanym strefy umiarkowanej półkuli północnej. Wszędzie gdzie indziej, czy mówimy o nizinach Europy, wschodnim wybrzeżu Ameryki Północnej czy nizinach wschodnich Chin lasy takie dawno padły pod ostrzem siekiery, zamienione na pola uprawne, drogi, miasta czy plantacje drzew nazywane z przyzwyczajenia lasami. Znajduje to swoje odzwierciedlenie w publikacjach naukowych – chyba nie ma szanującego się podręcznika akademickiego dotyczącego szeroko pojętej tematyki leśnej w którym nie byłoby odniesienia do Puszczy Białowieskiej.

Gówna płynące Wisłą

Dziś nad Wisłą byłem tylko dwie godzinki. Wystarczyło, aby przekonać się o tym, że rzeką płyną ludzkie gówna i kondomy! Tym niemiłym prezentem zaszczyciła nas Warszawa i spuszczone ścieki z oczyszczalni ''Czajka''. Co gorsza za zgodą tamtejszych urzędników i haniebnego milczenia prezydent Gronkiewicz Waltz.

Dzisiejsze zdjęcie-rozwodnione odchody ludzkie-dar Warszawy dla mazowieckiego odcinka Wisły.

Wiązy i białodrzewy nadwiślańskie

Wiąz szypułkowy-fragment kory.

W Polsce występują trzy rodzime gatunki wiązów-szypułkowy, górski oraz polny.Wszystkie one lubią glebę wilgotną i bogatą w składniki mineralne. Upodobały sobie szczególnie tereny nadrzeczne, zalewowe, gdzie woda niejako stanowi o ich przetrwaniu. Nawet na podłożu piaszczystym. Na przywiślu płockim wiązy nie tworzą litych lasów łęgowych jak topola i wierzba, lecz są istotnym składnikiem tutejszej flory dendrologicznej.

W Lasach Skulskich

Wiosna już w pełni.W prawdziwych grądach,olsach i łęgach kwitną wczesnowiosenni przedstawiciele naszej rodzimej flory. Czasami porastają całymi łanami leśne runo, jakby  z baśniowych krain elfów, skrzatów i ponętnych rusałek. Ukwieca je biel zawilców gajowych i lazur przylaszczek. Żółcą się złocie i pierwsze pięciorniki przy strumykach, zawilce żółte i podbiały. A na sam deser wyrastają dywany kokoryczy pod baldachimem wiekowych olch z zawstydzonymi miodunkami.

Zawilce i kokorycze w rezerwacie Skulski Las.

Przylaszczki w Brudzeńskim Parku Krajobrazowym

Dziś słoneczko mocniej przygrzało.W cienistych parowach, wąwozach i jarach Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego  zaczynają pojawiać się pierwsze wczesnowiosenne kwiecia.  Wśród nich prym wiodą przylaszczki i zawilce, zaś przy śródleśnych strumieniach skromne śledziennice oraz wilczomlecze.

Brwileńskie przylaszczki Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego.

W rezerwacie przyrody Ruska kępa

Wyobraźcie sobie gęsty i stary las. Stoicie przed nim próbując ogarnąć zmysłami jego nienaruszalną świętość. Macie wręcz wrażenie, że paruje, oddycha i głucho sapie. A pomimo tego,  on żyje, pulsuje  kipi dziką niebywałą energią  Podchodzicie bliżej na skraj czarnych pni. I odbiera wam mowę-bo słowa tego nie wyrażą! Wchodzicie głębiej.

Jedna ze starych sokór w rezerwacie.

Glony w wiślanych lasach bagiennych

    Od kilku lat zaobserwować można ciekawe zjawisko ekspansji występowania pomarańczowych nacieków na korze drzew. Nasilają się one przede wszystkim wzdłuż małych i dużych dolin rzecznych naszego kraju. Te kolorowe naloty  tworzące artystyczne wizje jakiegoś twórcy, należą do grupy glonów z rodzaju zielenic Trentepohlia.

Młody las topolowy z glonami.

Skrzyp gałęziasty-wiślany staruszek

Płat nadwiślańskiego Skrzypu gałęziastego.

Za każdym razem, kiedy mijam łąkowe siedliska skrzypów nadwiślańskich zaczynam na dłużej przystawać, oglądać i podziwiać. Z bliska wyglądają jak duże gotowe do użycia zapałki lub miniaturki odrośli bambusów. Puste zielone w środku łodyżki bujają się na wietrze i skrzypią... Trwają uparcie ukorzenione w glebie od tysięcy lat. Naprawdę.